پس از اَفرینش اَدم خدا گفت به او: نازنینم اَدم....


با تو رازی دارم !..


اندکی پیشتر اَی ..


اَدم اَرام و نجیب ، اَمد پیش !!.


... زیر چشمی به خدا می نگریست !..


محو لبخند غم آلود خدا ! .. دلش انگار گریست .


نازنینم اَدم!!. قطره ای اشک ز چشمان خداوند چکید !!!..


یاد من باش ... که بس تنهایم !!.


بغض آدم ترکید ، .. گونه هایش لرزید !!


به خدا گفت :


من به اندازه ی ....


من به اندازه ی گلهای بهشت .....نه ...


به اندازه عرش ..نه ....نه


من به اندازه ی تنهاییت ، ای هستی من ، .. دوستدارت هستم !!


اَدم ،.. کوله اش را بر داشت


خسته و سخت قدم بر می داشت !...


راهی ظلمت پر شور زمین ..


طفلکی بنده غمگین اَدم!..


در میان لحظه ی جانکاه ، هبوط ...


زیر لبهای خدا باز شنید ،...


نازنینم اَدم !... نه به اندازه ی تنهایی من ...


نه به اندازه ی عرش... نه به اندازه ی گلهای بهشت !...


که به اندازه یک دانه گندم ، تو فقط یادم باش !!!


نازنینم اَدم .... نبری از یادم ...